My maa sê ek moet vir doomnie vra wanneer dink doomnie mag ’n kaptein sy sinkende skip verlaat. Sy sê sy wonder elke dag oor daardie doomnies wat doodvermoeid na kerkmensies staar wat sonder ophou of skaamte stry oor pannekoekpryse by die basaar & oor hoeveel water op watter ouderdom alle sonde kan afwas & hoe groot die sluk wyn moet wees wat jou geloof versterk & watter kerkliedjies se wysies stigtelik genoeg is & hoe lank jy mag saamwerk voordat dit tot dwaallering lei & of vroue en mense soos oom Cyril ook geroepe mag wees.

Hô-hô-hô lag oom Cyril want hy’s ’n bietjie verleë, hy sê toemaar toemaar los nou maar dáái die EINTLIKE vraag is wanneer mag ’n sinkende kaptein van sy skip afgegooi word vat nou byvoorbeeld vir john smit & mark boucher & ongeveer elke burgemeester in ons land. Weet doomnie dalk wat dit beteken as ’n provinsiale departement onder nasionale administrasie geplaas word? My maa sê dis dalk net nóg ’n alibi om kaders en ander kadawers te herontplooi na ’n plek waar dit reeds so erg ruik dat niemand húlle stank gaan agterkom nie.

Oom Cyril sê in sy jong dae het hy en sy maatjies ’n spookhuis onder die kerksaal se verhoog gemaak die ander kinders moes vyftig sent betaal om skrikgemaak te word met nagemaakte dooie lyke, my maa sê jy hoef deesdae nie so ver en diep te soek om vir stinkende namaaksels te skrik nie dis boonop gratis & verniet maar nou moet jy jou soos ’n goeie kerkmens inhou om nie gillend & skreeuend uit te hardloop nie.

Oom Cyril sê dis wat hom die meeste van die nuwe jaar ontstel hoe meer dinge verander hoe meer bly dit dieselfde die oues klou steeds verbete vas die jonges gee steeds minder as niks om nie whatever die rykes wil steeds nóg hê die armes vra steeds net ’n kraan die geslepenes koop steeds koperdraad & renosterhorings en vaderjacob vlieg steeds die wêreld vol met soveel vliegtuie as wat hy kan tel sodat hy vir elkeen kan sê wat elkeen wil hoor behalwe vir die kerk want die kerk hoor in elk geval steeds niks.

Ook ons sit maar soos altyd hier al wonder ons dikwels of daar nie méér genade onder die kerksaal se verhoog is nie, ons met die sweterige hande en klouende wit kneukels hier aan die agterste bank, ek en my sielsmoeë maa.