Nigerië-bloedbad laat vraagtekens

Die brutale godsdiensgeweld wat verlede week in Nigerië plaasgevind het, vul ’n mens met weersin. Volgens berigte is ongeveer 500 mense – vroue en kinders van ’n Christengemeenskap – wreedaardig deur Moslem-ekstremiste vermoor.

Dit kan nie anders nie as om ’n mens diep te laat nadink. As godsdiens geweld soos dié voortbring, het godsdiens dan nog bestaansreg?

Dié vraag was baie prominent na die 9/11-tragedie wat volgens alle aanduidings ook ontspring het by ’n groep fanatiese godsdienstiges. Fanatici is mense wat dink hulle doen hulle God ’n guns as hulle andersdenkendes oorwin of uit die weg ruim. Hulle glo hulle word helde vir hulle mense, en martelare vir hulle God.
Die Christelike geskiedenis is opgeskeep met dieselfde ongure reputasie. Die kruistogte van die Middeleeue se skandvlek sal ons nooit kan uitvee nie, en ook nie sogenaamde etniese suiwering wat in die negentigerjare in Bosnië plaasgevind het nie.

Ons moet weer dink oor die bewering dat daar in alle godsdienste altyd ’n subtiele vyandskap te vind is. As dit waar is, verstaan ons hoekom godsdiens tot geweld lei. Hoe meer godsdienstig-fanaties iemand word, hoe meer groei daar ’n weersin in diegene wat nie konformeer nie. En weersin wat nie weer in balans kom nie, gaan oor in haat en aggressie. En op die punte van ’n ongebalanseerde godsdiens bars die brutale geweld uit, soos dit nou in Nigerië gebeur het.

Is godsdienste dan nie maar aandadig aan dit wat die sweep se punt pleeg nie?
Daar is net een manier om die verdagmakery te besweer. Alle godsdienste moet ’n pakt van vrede met mekaar aangaan. Dit klink na ’n onmoontlikheid, maar as die hartklop van elke godsdiens nie die taal van passifisme begin praat nie, gaan die wêreld ’n al hoe groter renons in godsdiens kry. Dit is in die groter godsdienstige bewegings se belang dat hulle absolute vrede voorstaan en alle geweld afsweer.