Ons moet die groter liggaam ook kan voel

Het Christene wat in verskillende lande van die wêreld woon mekaar nodig? 

Dié vraag moet gevra word in die konteks van die pas afgelope ekumeniese vergadering van die Wêreldgemeenskap van Gereformeerde Kerke. En die vraag is iets anders, ’n effense verwyt wat dikwels gehoor word. Wat beteken ons bywoning van ’n ekumeniese vergadering in Amerika vir gewone lidmate van die kerk in Suid-Afrika?

Agter die vrae is twee sterk kultuurstrome. Die NG Kerk was so lank in isolasie, ons is gewoond om alleen reg te kom. En die kultuur van individualisme maak niemand eintlik lus vir ’n ander nie.

Daarom moet ons kophou en met mekaar praat. Ons moenie balans verloor nie. Christene is deur Christus aan mekaar verbind. Die metafoor dat ons ledemate van die liggaam van Christus is, moet sterk voor oë gehou word.

’n Alleen-Christen is teoreties nie moontlik nie. Beslis nie in die gereformeerde tradisie nie. Wanneer jy dink jy gaan alleen regkom, is daar veral twee verskuilde slaggate. Om jou standpunt te regverdig moet jy jouself bietjie verhef. Iemand moet in jou glo, en dit kan ongelukkig net jyself wees. En dan is daar die gevaar dat jy effe sektaries kan raak. Ons beskuldig mos graag ander wat wegbreek met hulle eie geloofsoortuiging van sektarisme.

Die gereformeerde kerke oor die wêreld het mekaar nodig. Nie in ’n struktuur wat daarop uit is om mekaar op swakhede of foute te wys nie. Maar as ’n familie wat mekaar liefhet en waardeer. Ons het baie te leer by mede-gelowiges van ander kulture en ander lande. En as ek die Bybel reg verstaan, het ons ook gawes gekry om hulle te dien.

Om die argeloosheid en ongelukkigheid van baie te besweer, sal die NG Kerk se leierskap sy ekumeniese deelnames goed moet kommunikeer. Om die cliché te gebruik, die kerk moet saamgeneem word sodat die waarde van die groter aardse liggaam van Christus deur almal gevoel kan word.